Bajki dla dzieci · Przedszkole, klasy 1–3
Lisek Kuba i latarnia na wzgórzu
Bajka o odwadze: mały lisek boi się ciemności, aż pewnej nocy musi pomóc zagubionym przyjaciołom.
Na skraju lasu, tam gdzie kończyły się sosny, a zaczynała łąka, mieszkał mały lisek Kuba. W dzień był najodważniejszym liskiem w okolicy: przeskakiwał strumyk, wspinał się na pnie i ganiał motyle aż do zachodu słońca. Ale kiedy słońce chowało się za wzgórze, Kuba szybko wracał do nory i zakrywał nos puszystym ogonem. Kuba bał się ciemności.
— Ciemność to tylko dzień, który poszedł spać — mówiła mama lisica. Kuba kiwał głową, ale i tak zostawiał przy wejściu do nory świecący kamyk, który znalazł kiedyś nad rzeką.
Na wzgórzu za łąką stała stara, opuszczona latarnia. Dawno temu ktoś zapalał w niej światło, żeby wędrowcy nie gubili drogi. Teraz stała ciemna i cicha, a zwierzęta mówiły, że w środku mieszkają same pajęczyny.
Pewnego jesiennego wieczoru do nory przybiegła zadyszana sroka.
— Kuba! Zajączki Bibi i Bolo poszły zbierać ostatnie jeżyny i nie wróciły. Zrobiło się ciemno, a nad łąką wisi mgła. Nie widzą, gdzie jest las!
Kubie zatrzęsły się łapki. Wyjrzał z nory: noc była czarna jak sadza. Pomyślał o zajączkach, które pewnie siedzą teraz w trawie i płaczą. Pomyślał też o latarni na wzgórzu.
— Gdyby latarnia świeciła — szepnął — zobaczyłyby, gdzie iść.
Wziął swój świecący kamyk, wziął głęboki oddech i wybiegł w ciemność. Krzaki szeleściły, gałązki trzaskały pod łapami, a każdy cień wyglądał jak wielki potwór. Ale kiedy Kuba podchodził bliżej, potwór okazywał się pniem, a straszny syk — wiatrem w trawie.
„Ciemność to tylko dzień, który poszedł spać” — powtarzał w myślach.
Dotarł na szczyt wzgórza i wspiął się po skrzypiących schodach latarni. Na samej górze stała stara lampa z wielkim szklanym kloszem. Kuba położył w niej swój kamyk. Szkło zebrało jego światło i rozsypało je szeroko nad łąką — jasną, ciepłą smugą, która przecięła mgłę.
Daleko w dole coś się poruszyło. Dwa małe białe ogonki skakały prosto w stronę światła. Bibi i Bolo trzymały się za łapki i biegły, aż dotarły pod latarnię.
— Zobaczyłyśmy światło! — wołały. — Kto je zapalił?
Kuba zszedł po schodach, trochę zawstydzony.
— Ja. Chociaż bardzo się bałem.
— To znaczy, że jesteś bardzo odważny — powiedziała mama lisica, która przybiegła za nim z całą gromadą zwierząt. — Odwaga to nie brak strachu. Odwaga to zrobić coś dobrego, chociaż się boisz.
Od tamtej nocy świecący kamyk leży w latarni na wzgórzu. A Kuba? Kuba czasem nadal zakrywa nos ogonem, kiedy robi się ciemno. Ale wtedy wygląda przez okno, widzi światło na wzgórzu i uśmiecha się do siebie.
Pytania do rozmowy
- Czego bał się lisek Kuba?
- Dlaczego zajączki nie mogły wrócić do lasu?
- Co zrobił Kuba, chociaż się bał?
- Co powiedziała mama lisica o odwadze? Czy się z nią zgadzasz?
- Czego Ty się boisz i co pomaga Ci, kiedy się boisz?
Tekst własny redakcji ImperiumTapet. Możesz go drukować i czytać w domu oraz na zajęciach.