Bajki dla dzieci · Przedszkole, klasy 1–3

Lisek Kuba i latarnia na wzgórzu

Bajka o odwadze: mały lisek boi się ciemności, aż pewnej nocy musi pomóc zagubionym przyjaciołom.

Wersja do druku A4

Na skraju lasu, tam gdzie kończyły się sosny, a zaczynała łąka, mieszkał mały lisek Kuba. W dzień był najodważniejszym liskiem w okolicy: przeskakiwał strumyk, wspinał się na pnie i ganiał motyle aż do zachodu słońca. Ale kiedy słońce chowało się za wzgórze, Kuba szybko wracał do nory i zakrywał nos puszystym ogonem. Kuba bał się ciemności.

— Ciemność to tylko dzień, który poszedł spać — mówiła mama lisica. Kuba kiwał głową, ale i tak zostawiał przy wejściu do nory świecący kamyk, który znalazł kiedyś nad rzeką.

Na wzgórzu za łąką stała stara, opuszczona latarnia. Dawno temu ktoś zapalał w niej światło, żeby wędrowcy nie gubili drogi. Teraz stała ciemna i cicha, a zwierzęta mówiły, że w środku mieszkają same pajęczyny.

Pewnego jesiennego wieczoru do nory przybiegła zadyszana sroka.

— Kuba! Zajączki Bibi i Bolo poszły zbierać ostatnie jeżyny i nie wróciły. Zrobiło się ciemno, a nad łąką wisi mgła. Nie widzą, gdzie jest las!

Kubie zatrzęsły się łapki. Wyjrzał z nory: noc była czarna jak sadza. Pomyślał o zajączkach, które pewnie siedzą teraz w trawie i płaczą. Pomyślał też o latarni na wzgórzu.

— Gdyby latarnia świeciła — szepnął — zobaczyłyby, gdzie iść.

Wziął swój świecący kamyk, wziął głęboki oddech i wybiegł w ciemność. Krzaki szeleściły, gałązki trzaskały pod łapami, a każdy cień wyglądał jak wielki potwór. Ale kiedy Kuba podchodził bliżej, potwór okazywał się pniem, a straszny syk — wiatrem w trawie.

„Ciemność to tylko dzień, który poszedł spać” — powtarzał w myślach.

Dotarł na szczyt wzgórza i wspiął się po skrzypiących schodach latarni. Na samej górze stała stara lampa z wielkim szklanym kloszem. Kuba położył w niej swój kamyk. Szkło zebrało jego światło i rozsypało je szeroko nad łąką — jasną, ciepłą smugą, która przecięła mgłę.

Daleko w dole coś się poruszyło. Dwa małe białe ogonki skakały prosto w stronę światła. Bibi i Bolo trzymały się za łapki i biegły, aż dotarły pod latarnię.

— Zobaczyłyśmy światło! — wołały. — Kto je zapalił?

Kuba zszedł po schodach, trochę zawstydzony.

— Ja. Chociaż bardzo się bałem.

— To znaczy, że jesteś bardzo odważny — powiedziała mama lisica, która przybiegła za nim z całą gromadą zwierząt. — Odwaga to nie brak strachu. Odwaga to zrobić coś dobrego, chociaż się boisz.

Od tamtej nocy świecący kamyk leży w latarni na wzgórzu. A Kuba? Kuba czasem nadal zakrywa nos ogonem, kiedy robi się ciemno. Ale wtedy wygląda przez okno, widzi światło na wzgórzu i uśmiecha się do siebie.

Pytania do rozmowy

  1. Czego bał się lisek Kuba?
  2. Dlaczego zajączki nie mogły wrócić do lasu?
  3. Co zrobił Kuba, chociaż się bał?
  4. Co powiedziała mama lisica o odwadze? Czy się z nią zgadzasz?
  5. Czego Ty się boisz i co pomaga Ci, kiedy się boisz?

Tekst własny redakcji ImperiumTapet. Możesz go drukować i czytać w domu oraz na zajęciach.

Więcej w dziale „Bajki dla dzieci”