Bajki dla dzieci · Przedszkole, klasy 1–3
Chmurka, która nie chciała padać
Bajka o tym, że każdy jest potrzebny: mała chmurka wolała być biała i puszysta, ale pewnego dnia zrozumiała, po co jest deszcz.
Na niebie nad wioską Słonecznikowo płynęła mała chmurka o imieniu Pufka. Była biała, puszysta i bardzo z siebie zadowolona. Dzieci na łące pokazywały ją palcami:
— Zobacz, ta chmurka wygląda jak owieczka! A teraz jak lody!
Pufka uwielbiała być podziwiana. Zmieniała kształty, kręciła się w słońcu i pilnowała, żeby nigdy nie zrobić się szara. Bo szare chmury — wiedziała to doskonale — robią się ciężkie i wtedy padają. A deszczu nikt nie lubi. Dzieci uciekają do domów, mamy zbierają pranie, a psy chowają się pod stół.
— Ja nigdy nie będę padać — mówiła Pufka starszym chmurom. — Chcę, żeby wszyscy mnie lubili.
Mijały dni, potem tygodnie. Słońce grzało coraz mocniej. Pufka płynęła nad wioską i z góry widziała, jak trawa na łące robi się żółta, a w ogródkach więdną pomidory. Studnia na podwórku pani Hani pokazywała już samo dno, a mały strumyk, w którym dzieci puszczały łódeczki, zamienił się w wąską, ledwie mokrą ścieżkę.
Pewnego popołudnia Pufka zobaczyła na łące tę samą dziewczynkę, która kiedyś mówiła, że chmurka wygląda jak owieczka. Dziewczynka podlewała z małej konewki zwiędłego słonecznika i patrzyła w niebo.
— Chmurko — powiedziała cicho — czy mogłabyś trochę popadać? Mój słonecznik bardzo chce pić.
Pufka zrobiła się cała różowa ze wstydu. Pomyślała o łące, o studni i o strumyku. Zrozumiała, że ludzie lubią białe chmurki, ale potrzebują też tych szarych i ciężkich.
Zebrała wszystkie kropelki, jakie miała, i zrobiła się szara jak stary kot. A potem — kap, kap, kap — zaczęła padać. Najpierw delikatnie, potem coraz mocniej. Dzieci wybiegły z domów w kaloszach, skakały po kałużach i śmiały się. Pani Hania postawiła na podwórku wszystkie wiadra. Strumyk zaszumiał, a słonecznik podniósł głowę.
Kiedy deszcz się skończył, Pufka była malutka i lekka jak piórko. Ale nad wioską pojawiła się tęcza, a dziewczynka zawołała:
— Dziękuję, chmurko! To był najpiękniejszy deszcz na świecie!
Pufka uśmiechnęła się. Teraz wiedziała, że najbardziej lubi się nie tych, którzy są najładniejsi, ale tych, którzy pomagają, kiedy są potrzebni.
Pytania do rozmowy
- Dlaczego Pufka nie chciała padać?
- Co się działo w wiosce, kiedy długo nie było deszczu?
- Kto poprosił chmurkę o deszcz i dlaczego?
- Jak zmieniła się Pufka na końcu bajki?
- Po co potrzebny jest deszcz? Wymień trzy powody.
Tekst własny redakcji ImperiumTapet. Możesz go drukować i czytać w domu oraz na zajęciach.